(هَمِه دَسْتا بالا...)
(بِگو خُدایـا شُکْرِت!)
(یک، دو، سه، حالا!)
چِشامو وا کَردَم و دیدَم روزِ روشَن اومَدِه
عِطْرِ گُل پیچیدِه و وَقْتِ شِکُفْتَن اومَدِه
یِه نَفَس کِشیدَم اَز تَهِّ دِل و گُفتَم سَلام
دیگِه هیچی اَز خُدا جُز حالِ خوش نِمیخوام
هَمِه چی عالیِه، هَمِه چی سَرِ جـاشِه خُدا
کِی دیدِه دِلِ مَن اِنْقَدِه غَرقِ صَفـاشِه خُدا؟
بِکوب پا رو زَمین کِه نَفَس توو سینِه نَمونِه
خُدا میخواد کِه دِلِت هَمیشِه عاشِق بِمونِه
اَز تَهِّ دِل داد بِزَن، هَمِه عالَم بِشْنَوَن
کِه عاشِقایِ خُدا هَمیشِه سَربُلَنـدَن!
مَحْشَرِه، مَحْشَرِه! حالِ دِلِ مـا مَحْشَرِه!
خُدایـا شُکْرِت کِه باز خَنْدِه به لَب میبَرِه!
نِگـاه کُن به زِندِگی، لُطْفِ تواِ سَرتاسَرِش
شُکْرِت واسِه این مَسیر و لَحْظِههایِ آخَرِش!
مَحْشَرِه، مَحْشَرِه! دُنیا چِه زیـبا شُدِه!
تَمومِ گِرِههایِ بَسْتِه اِمْروز وا شُدِه!
شُکْرِت واسِه نـون و آب، واسِه لَبْخَنْدِ رو لَب
واسه این حالِ قَشَنْگ کِه رِسیدِه سَرِ شَب
اَگِه غُصِّهای هَم اومَد، سَرِ جـاش دَر رَفْتِه
تَمومِ شَبایِ سَرد اَز یادِ روزا رَفْتِه
دِلِ مَن کـوکِه با سـازِ قَشَنْگِ رَحْمَتِت
غَرقِ نـورِه زِنْدِگیم زیرِ سایِهیِ نِعْمَتِت
(دَسْت، دَسْت، حالا!)
(بِگو شُکْرِت!)
خُدایـا شُکْرِت واسِه هَر نَفَسِ صُبْح و غُروب
واسه این دِلِ پُر اَز شـادی و این حالِ خـوب
کِسی کِه با تواِ باخْتَن بَراش مَعْنی نَداره
خُدا لایِ هَمِه لَحْظِههاش رَحْمَت میباره!
مَحْشَرِه، مَحْشَرِه! حالِ دِلِ مـا مَحْشَرِه!
خُدایـا شُکْرِت کِه باز خَنْدِه به لَب میبَرِه!
نِگـاه کُن به زِندِگی، لُطْفِ تواِ سَرتاسَرِش
شُکْرِت واسِه این مَسیر و لَحْظِههایِ آخَرِش!
(هَمِه با هَم!)
مَحْشَرِه...
خُدایـا صَد هِزار مَرْتَبِه شُکْرِت!
دَسْت دَسْت!