(هَمِه دَسْتا بالا...)

(بِگو خُدایـا شُکْرِت!)

(یک، دو، سه، حالا!)

چِشامو وا کَردَم و دیدَم روزِ روشَن اومَدِه

عِطْرِ گُل پیچیدِه و وَقْتِ شِکُفْتَن اومَدِه

یِه نَفَس کِشیدَم اَز تَهِّ دِل و گُفتَم سَلام

دیگِه هیچی اَز خُدا جُز حالِ خوش نِمی‌خوام

هَمِه چی عالیِه، هَمِه چی سَرِ جـاشِه خُدا

کِی دیدِه دِلِ مَن اِنْقَدِه غَرقِ صَفـاشِه خُدا؟

بِکوب پا رو زَمین کِه نَفَس توو سینِه نَمونِه

خُدا می‌خواد کِه دِلِت هَمیشِه عاشِق بِمونِه

اَز تَهِّ دِل داد بِزَن، هَمِه عالَم بِشْنَوَن

کِه عاشِقایِ خُدا هَمیشِه سَربُلَنـدَن!

مَحْشَرِه، مَحْشَرِه! حالِ دِلِ مـا مَحْشَرِه!

خُدایـا شُکْرِت کِه باز خَنْدِه به لَب می‌بَرِه!

نِگـاه کُن به زِندِگی، لُطْفِ تواِ سَرتاسَرِش

شُکْرِت واسِه این مَسیر و لَحْظِه‌هایِ آخَرِش!

مَحْشَرِه، مَحْشَرِه! دُنیا چِه زیـبا شُدِه!

تَمومِ گِرِه‌هایِ بَسْتِه اِمْروز وا شُدِه!

شُکْرِت واسِه نـون و آب، واسِه لَبْخَنْدِ رو لَب

واسه این حالِ قَشَنْگ کِه رِسیدِه سَرِ شَب

اَگِه غُصِّه‌ای هَم اومَد، سَرِ جـاش دَر رَفْتِه

تَمومِ شَبایِ سَرد اَز یادِ روزا رَفْتِه

دِلِ مَن کـوکِه با سـازِ قَشَنْگِ رَحْمَتِت

غَرقِ نـورِه زِنْدِگیم زیرِ سایِه‌یِ نِعْمَتِت

(دَسْت، دَسْت، حالا!)

(بِگو شُکْرِت!)

خُدایـا شُکْرِت واسِه هَر نَفَسِ صُبْح و غُروب

واسه این دِلِ پُر اَز شـادی و این حالِ خـوب

کِسی کِه با تواِ باخْتَن بَراش مَعْنی نَداره

خُدا لایِ هَمِه لَحْظِه‌هاش رَحْمَت می‌باره!

مَحْشَرِه، مَحْشَرِه! حالِ دِلِ مـا مَحْشَرِه!

خُدایـا شُکْرِت کِه باز خَنْدِه به لَب می‌بَرِه!

نِگـاه کُن به زِندِگی، لُطْفِ تواِ سَرتاسَرِش

شُکْرِت واسِه این مَسیر و لَحْظِه‌هایِ آخَرِش!

(هَمِه با هَم!)

مَحْشَرِه...

خُدایـا صَد هِزار مَرْتَبِه شُکْرِت!

دَسْت دَسْت!

چِشمامو بَستَم و دیدَمِش...

هَمون روزی که دارَم لَبخَند می‌زَنَم،

هَمون جایی که هَمِه‌چی واقِعی شُده.

وَقتی با باوَر بِخوای،

کائِنات بَرات زَمینِ بازی می‌شه!

تَصویرِ فَردا رو توو سَرَم پُرَنگْ کَردَم

بـا نااُمیدی و فَرضایِ مَنفی جَنگ کَردَم

جوری نَفَس می‌کِشَم انگار که هَمین حالاس

این حِسِّ پیروزی خودِ شُروعِ این ماجراس!

نِوشتَمِش رو قَلبَم و صِداش زَدَم با جون

حِس کَردَم عِطرِشو زیرِ بارونِ آسمون

دیگه نِمی‌پُرسَم چِطوری و اَز چه راهی

وَقتی یَقین دارَم نِمی‌مونَم توو سیاهی!

دَستِ دِلَم وَصله به دَستایِ آفَریدِگار

روشن تَرین روزا رو کِشیدَم توو این مَدار

فِرِکانسِه قَلبَم رویِ مُوجِ بُلندِ نور

چِشمِ بَد اَز خَنده‌هام تا هَمیشه دورِ دور:

دیدَم که می‌رِسَم، دیدَم که مالِ مَنه

این حالِ خوبه که داره فَردا رو رَقم می‌زَنه!

مَن هَر چی رو خاستَم، هَمون شُد پیشِ روم!

باور کَردَم و رِسیدَم بِه آرزوم!

نَظمِ جَهان با تَپِشِ دِلَم هَم‌صِداست

وقتی بِخوای، هَمِه چی خِیلی ساده روبِراس!

جَذبِش کَردَم با عِشق، با نـور، با اُمید

هَردَم یِه اِتِّفاقِ خوب و تازِه رِسید!

مَن لایِقِ بـِهتَرین لَحظِه‌هایِ زِندِگیم

ثَبْت شُد توو تَقویمِ قَلبَم این حِسِّ عاشِقیم!

شُکرِ هَمون چیزایی که هَنوز نَدیدَمِش

شُکرِ هَمون میوه‌ْ ای که نَچیدَمِش

چون می‌دونَـم هَمین گوشه دارِه رُشد می‌کُنه

نـورِ دِلَم دنیـا رو رَنگین‌کَمون می‌کُنه!

شَکّا رو شُستَم و ایمانْ و بَغَل کَردَم

مَسیرِ رِسیدَنو تا آخَر اَز بَر کَردَم...

چِشماتو بِبَند...

لَمسِش کُن.

اِنگار هَمین الان توو دَستاته!

بـاوَرِش کُن...

داره اِتِّفاق می‌اُفته!

مَن هَر چی رو خاستَم، هَمون شُد پیشِ روم!

باور کَردَم و رِسیدَم بِه آرزوم!

نَظمِ جَهان با تَپِشِ دِلَم هَم‌صِداست

وقتی بِخوای، هَمِه چی خِیلی ساده روبِراس!

جَذبِش کَردَم با عِشق، با نـور، با اُمید

هَردَم یِه اِتِّفاقِ خوب و تازِه رِسید!

مَن لایِقِ بـِهتَرین لَحظِه‌هایِ زِندِگیم

ثَبْت شُد توو تَقویمِ قَلبَم این حِسِّ عاشِقیم!

خاستَم و شُد...

هَمین‌قَدَر نَزدیک،

هَمین‌قَدَر واقِعی.

وَقتی دیدَم هَمِه درا بَسته‌س،

وَقتی دَستَم کاملاً خالی شُد،

دیگِه چُرتْکِه نَنداختَم...

چِشمامو بَستَم و

دِل زَدَم بِه خُدا!

دیگِه خَستِه شُدَم اَز حِساب کِتاب

بَس کِه دویدَم پیِ نـور توو خواب

هَمِه می‌گُفتَن نَرو، تَهِش بَدِه

موجِ مَنفیِ این شَهر بِه مَن زَدِه

یِه تَنِه پاشُدَم، بَندِ کَفشو بَستَم

هَر چی تَرس بود توو دِلَمو شِکَستَم

پُشتَم کَسی نَبود غِیرِ خـُدِش

دُنیا تاریک شُد و اون بود نـورِش!

رَد شُدَم اَز دِلِ شَبایِ سیاه

بی‌خیالِ تَمومِ این غَم و آه‌

دَستَمو دادَم بِهِش، زَدَم بِه اوج

سَوارِ موجَم، نَه تَسلیمِ موج:

حالا وَقتِشِه هَمِه کِیف کُنَن

کِه خُدا بَرنده‌س، هَمِه حِیف شُدَن!

دِل زَدَم بِه خُدا، قُفلا هَمِه وا شُد!

مُعجِزِه تِکّه‌تِکّه جُلوم پِیدا شُد!

دِل زَدَم بِه خُدا، تَرسا ریخت دور

شَبایِ تاریکَم شُد پُرِ نـور!

کی می‌تونِه جُلومو بِگیرِه دیگِه؟

وَقتی هوامو بالاسَری دارِه!

دِل زَدَم بِه خُدا، بُردَم این دَستُ

رَحمَتِش بارونِه، یِه ریز می‌بارِه!

دیدَن چِجوری بُلَند شُدَم اَز زَمین؟

حالِ خَفَنِ این روزامو بِبین!

هیچ‌کی باوَر نِمی‌کَرد این مَسیر

بِشِه یِه بُردِ گُندِه و بی‌نَظیر

زَخمایِ تَنَم تَبدیل بِه نِشون شُد

دُشمَنی کِه می‌خَندید، پَریشون شُد

سُفرَه‌ش بَرایِ ما پُر اَز بَرَکَتِه

این آرامِشِ دِل، تَهِ حَرکَتِه!

نَتَرس داداش...

فَقَط یِه بار هَمِه چیو بِسپار دَستِ خـودِش!

بِپَر وَسَطِ میدون...

دِل بِزَن...

خُـــدا!

دِل زَدَم بِه خُدا، قُفلا هَمِه وا شُد!

مُعجِزِه تِکّه‌تِکّه جُلوم پِیدا شُد!

دِل زَدَم بِه خُدا، تَرسا ریخت دور

شَبایِ تاریکَم شُد پُرِ نـور!

کی می‌تونِه جُلومو بِگیرِه دیگِه؟

وَقتی هوامو بالاسَری دارِه!

دِل زَدَم بِه خُدا، بُردَم این دَستو

رَحمَتِش بارونِه، یِه ریز می‌بارِه!

دِل زَدَم بِه دَریا نَه...

دِل زَدَم بِه خُدا